Όταν με βλέπεις να πνίγομαι στην ανυπαρξία
να με παίρνεις ταξίδι,στον δικό μας ουρανό.
Να με κάνεις βόλτα με το ποδήλατο,σε μυστικά μονοπάτια
κι όταν κόβεται η ανάσα στην ανηφοριά
να ξαπλώνουμε πάνω σε μοσχοβολιστό χαμομήλι
και να κοιτάζουμε τα σύννεφα.
Να με χαϊδεύει η ανάσα σου
και να κοκκινίζω σαν έφηβος,στο πρώτο σκίρτημα
κι έπειτα να γίνεσαι η γή που με δέχεται σαν σπόρο
για να φυτρώσω μέσα της,χωρίς να φοβάμαι
όταν πετάς σαν μέλισσα σε άλλα άνθη.
Να με κρατάει ζωντανό η ανάμνηση
οτι πήρες κάτι δικό μου να θρέψεις την πείνα σου
κι ότι το άγγιγμα σου δεν θα σβήσει με τον χρόνο.
Δεν χάνεται η αγάπη που μοιραζόμαστε
παίρνει άλλη μορφή,μιλάει άλλη γλώσσα,σε άλλα χείλη.
Τραγουδάει και φτιάχνει μουσικές
κι όλα γυρίζουν γύρω της,σαν αέναο ταξίδι
σε μια διαρκή άνοιξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου