Μαζεύω πικροράδικα
στ' άγονα του χρόνου αυλάκια
που άφησαν στέρφο τον καρπό
κι άδειες τις αποθήκες
Σαν μέρες που περπάτησαν
γυμνές πάνω σε βράχια
να σκίζει το μετάξι τους
του κάκτου το αγκάθι.
Πικρό νερό,λειψό φαΐ
άναστρη νύχτα
που για στολίδι φόρεσε
τον στεναγμό
στ΄αυτιά για σκουλαρίκια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου