Να...κοίτα

Να...κοίτα
κοίταξε μέσα απ' αυτήν
την σκοτεινή χαραμάδα
σα να μην είχες μάτια ποτέ.
Άγγιξε τούτη την μικρή ρωγμή
με το κομμένο σου δάχτυλο
όπως μακάρια κράτησες τον λοβό του αυτιού
που έκοψε το μαχαίρι του Πέτρου.
Πιές
πιές στάλα στάλα την χαρά
να καταπιείς την πίκρα
που κρατάς μ' αγωνία στα σφιγμένα δόντια σου...
κι έπειτα τρέξε
τρέξε να σωθείς με κομμένα γόνατα
χωρίς ανάσα
να ξεφύγεις απ' τα πυρωμένα κάρβουνα
που άναψες να ζεσταθεί η ψυχή σου.
Να γίνεις ένα με τις πέντε αισθήσεις
να γίνεις αίσθηση
Να σε πάρει ο καπνός απο την καμινάδα
του γκρεμισμένου σπιτιού
και να σε αποθέσει στην ρεματιά
σαν πρωινή πάχνη
πάνω στα φτερά μιας λιβελούλας.