Ονειρευόμουν..

Ονειρευόμουν όταν ήμουνα παιδί,ότι οι χωμάτινοι δρόμοι θα γίνουν άσφαλτος,να μην μας πνίγει η σκόνη
και ω του θαύματος...έγινε.
Μα τα παιδιά μας δεν έμαθαν ποτέ να σκάβουν λάκκους
και να παίζουν βόλους
Τα γόνατα τους τα 'σκιζε το στρωμένο με πίσσα χαλίκι
και όχι η λάσπη που επούλωνε τις πληγές στα δικά μας γόνατα.
Ονειρευόμουν ότι θα έχουμε αυτοκίνητα για να πηγαίνουμε εκδρομές
κι όχι το στριμωξίδι στα γέρικα λεωφορεία...
όπερ και εγένετο...
μύρισε πετρέλαιο και βενζίνα η γειτονιά μας και τα παιδιά μας
πάψαν να παίζουν αμέριμνα στους δρόμους.
Ονειρευόμουν ένα κόσμο που θα άφηνε ελεύθερα τα παιδιά
που τα κορίτσια δεν θα φόραγαν κάτω απ' το γόνατο ποδιές
και θ' άφηναν ελεύθερα τα μακριά μαλλιά τους .
Έτσι και έγινε κι είδα τις κόρες μας να ξεγυμνώνονται ασύστολα
πριν γίνουν καν γυναίκες.
Ονειρευόμουν ένα κόσμο ελεύθερο να χαίρεται τον έρωτα
οχι όπως εμείς,που αγγίζαμε δισταχτικά το χέρι της πρώτης μας αγάπης
και παίρναμε με βάσανο και κόπο το φιλί...
έτσι και έγινε κι είδαμε τα παιδιά μας να εκπορνεύουν τον έρωτα.
Ονειρευόμουν ένα κόσμο αλλιώτικο,μορφωμένο,ευγενικό,πολιτισμένο
κι είδα τις πράσινες αυλές να γίνονται πάρκινγκ,να μας κυβερνούν πολύγλωσσα,γραβατωμένα ρεμάλια
τον μπαρμπέρη να γίνεται κουνιστός κομμωτής,το μπακάλικο super market
τα σχολεία χώροι αναψυχής,οι πλατείες στέκια εμπόρων αγοραίου έρωτα και ναρκωτικών.
Ονειρεύτηκα μια ανατολή με χρυσαφένιο ήλιο κι έζησα μια ομιχλώδη γκρίζα δύση,με τα παιδιά μας να ονειρεύονται χαμένα,στον καπνό μιας καμινάδας γκρίζου μέλλοντος...
κι ήμουν εγώ που έθρεψα την πλάνη,που έκαψα τα δάση,μόλυνα το νερό
ζέστανα το αυγό του φιδιού να εκκολαφτεί κι άφησα διαθήκη,
να κληρονομήσουν τα έργα μου.στ' αγέννητα παιδιά μου.