το αχ...

Στο δημοτικό τότε,είχαμε το μάθημα των νέων Ελληνικών.

Κάθε μέρα ,διαβάζαμε ένα κείμενο ή ένα ποίημα,γνωστών συγγραφέων και ποιητών καί έπρεπε την άλλη μέρα,να παραδώσουμε την εργασία μας,με τα καλολογικά στοιχεία.Παρομοιώσεις,προσωποποιήσεις,μεταφορές...και την κεντρική ιδέα.

Ήταν το αγαπημένο μου μάθημα.

Μιά μέρα,διαβάσαμε ένα ποίημα του Γ.Δροσίνη,που λεγόταν Χώμα Ελληνικό,το οποίο μιλούσε για την ξενιτειά και την νοσταλγία για την πατρίδα.

Τότε ήταν,που έγραψα το πρώτο μου ποίημα και περίμενα ενθουσιασμένος και ξάγρυπνος,να ξημερώσει,για να πάω σχολείο και να το διαβάσω.

Την άλλη μέρα αφού εξετάστηκα στο μάθημα και είπα όλα τα σχετικά,είπα στην δασκάλα οτι είχα γράψει κι ένα ποίημα κι άρχισα να το διαβάζω με περηφάνια.

Όταν τέλειωσα,περίμενα να ακούσω ένα καλό λόγο, με την καρδιά μου να χτυπάει σαν ταμπούρλο απο την έξαψη.

Αντί γι αυτό,την είδα να σηκώνεται απο την έδρα,να έρχεται στο θρανίο μου και κουνώντας τον χάρακα μπροστά στά μάτια μου,να λέει οργισμένα....πες μου ποιανού είναι;

Δικό μου κυρία... απάντησα φοβισμένα.

Τράβηξε το τετράδιο απο τα χέρια μου και μου είπε με μοχθηρό τρόπο...

θα κοιτάξω το Ανθολόγιο καημένε μου κι αν το βρώ μέσα,να δείς τι έχεις να πάθεις!!!

Με είπε ψεύτη και φυσικά άρχισε η καζούρα μέσα στην τάξη.

Ζάρωσα στην θέση μου φοβισμένος κι άρχισα να αναρωτιέμαι,μήπως το είχα διαβάσει πουθενά και δεν ήταν δικό μου.

Την άλλη και την παράλλη μέρα,δεν πήγα σχολείο.

Δεν ήθελα να πάω,κάτι είχε σπάσει μέσα μου.

Την τρίτη μέρα πέρασε η μητέρα μου για να ρωτήσει πως πάω κι αποκαλύφθηκα.

Ξαναπηγαίνοντας στο σχολείο,η δασκάλα δεν μου είπε τίποτα για το ποίημα και ποτέ δεν μου επέστρεψε το τετράδιο πίσω ....κι εγώ δεν βρήκα το θάρρος ποτέ να την ρωτήσω.

Κλείστηκα μέσα μου κι αποφάσισα ότι δεν θα ξαναδείξω τα γραπτά μου σε κανένα κι έτσι κι έγινε,τα κρατούσα για χρόνια στο συρτάρι μου.

Σαν χρέος απέναντι σ' εκείνο το φοβισμένο παιδί,θα παρουσιάσω εκείνο το ποίημα,όχι για να ακούσει αν είναι καλό,μα για να το ελευθερώσω...κι οι τυχόν δάσκαλοι,πέρα απο τις διεκδικήσεις και τους απεργιακούς αγώνες,ας προσέξουν να μην τσακίζουν τις παιδικές ψυχές.

Όταν θα ξενιτευθούμε
και σε άλλες χώρες θα βρεθούμε
στην καρδιά μας φλόγα θάναι
ένα άσβηστο καμίνι
θάναι ο πόθος να γυρίσεις
στην γλυκειά σου την πατρίδα.
Κι όταν θα ξαναγυρίσεις
κουρασμένος απ τα χρόνια
όταν πάνω στα μαλλιά σου
θάχουν πέσει άσπρα χιόνια
ούτε η μάνα σου θα υπάρχει
ούτε οι παλιοί σου φίλοι
κι ένα αχ θα σε πληγώσει
για τα χρόνια που έχουν φύγει.