Κάπου κρυμμένος στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού,κοιτάζει με αγαλλίαση ο πλάστης αυτού του θαύματος κι αναριγά η ψυχή του.
Βλέπει το μπλέ της θάλασσας,το πράσινο των πεύκων
και για μια στιγμή...αφήνεται να νιώσει,όπως νιώθουν οι άνθρωποι.
Φαντάζουν τα σύννεφα σαν δαχτυλίδια καπνού,βγαλμένα ηδονικά απ' τα πνευμόνια του,σαν να φυσά καλοτυλιγμένο μυρωδάτο καπνό.
Η στάχτη που πέφτει,γίνεται νησί καταμεσής της θάλασσας,που λαχταρά να την πιεί σε κρυστάλλινο ποτήρι,πλαταγιάζοντας την γλώσσα του.
Το βλέμμα του, καθώς χαϊδεύει γαλήνια την πλάση...χρωματίζει τα δέντρα κι η δροσερή του ανάσα,ευωδιάζει τον κόσμο.
Έτσι έκθαμβο κι ευχαριστημένο τον βρίσκει το σούρουπο και λίγο πριν τραβήξει το πέπλο της νύχτας,απλώνει μυριάδες φωτάκια να φεγγοβολούν,σα να στολίζει χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Απ' την μεγάλη του χαρά,ανάβει δυό ολόγιομα φεγγάρια για τον Αύγουστο,
πάνω απο το Αιγαίο,για να τραβήξουν πάνω τους όλα τα βλέμματα,της εικόνας και της ομοίωσης που έσπειρε στην γή.