Έλα... δίχως εγώ,

Έλα...
γδύσου και ξάπλωσε γυμνή
ν' αγκαλιαστούμε
αφήνοντας τα στολίδια
και τις μάσκες
που γεμίζουν τις τρύπες μας
στο πάτωμα
πάνω στην σκόνη
των νεκρών μας κυττάρων.
Ένα σώμα να γίνουμε
μ' ένα ομφάλιο λώρο δεμένο
σαν άλμπουρο
στο ζεστό,υγρό
σκοτεινό μας ταξίδι.
Δίχως σκέψεις δολώματα
δίχως ήχους και γνώσεις
στην σιωπή την απόλυτη
στην νιρβάνα του τίποτα.
Αδαείς κι ευτυχείς σαν το έμβρυο
που φωλιάζει στην μήτρα της μάνας του.
'Έλα... δίχως εγώ,
να ξαναγεννηθούμε
κάνοντας έρωτα.