Ορφάνεψα την ώρα που γεννήθηκα
στριγκιά φωνή μ' αποστροφή
με τίναξε απ' τα σπλάχνα της
κρυφή πληγή ενοχική ο έρωτας
μ' έστειλε ακάλεστο σε κείνο το κορμί
για να με θρέψει μήτρα δύστροπη
με τον σπορέα άφαντο
να σπέρνει απρόσμενο και άνομο ζιζάνιο
χωρίς φροντίδα.
Στ' άσπρο δωμάτιο,το μόνο σμίξιμο
το κλάμα μου με τα πικρά της δάκρυα...
έπειτα τίποτα
στάλα από γάλα
χάδι γλυκό δεν μ' άγγιξε
μήτε νανούρισμα σε τρυφερή αγκαλιά
δεν μ' αποκοίμισε να γαληνέψω
Έτσι μεγάλωσε ο καρπός του έρωτα
να στέκει αποσβολωμένος στον καθρέφτη
ν' αναρωτιέται τάχα σε ποιόν μοιάζει.
Μέσα σε μήτρα υγρή και σκοτεινή επλάστηκα
μέσα σε μνήμα σκοτεινό
σε γή που δεν καρπίζει θα πεθάνω.
Μιά θάλασσα να ταξιδέψει
και μια στεριά ν' αναπαυτεί
κληρονομιά στον άνθρωπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου