Εγώ...εσύ...εμείς...

Πάντα ένας άλλος βρίσκεται
που αψηφά τον θάνατο και πέφτει στην φωτιά
να σώσει ότι μπορεί
ποτέ εγώ,ποτέ εσύ,ποτέ εμείς.
Μόνο παράμερα και ασφαλείς θα στέκουμε
γιά να εξυμνήσουμε αργότερα το γεγονός
βαφτίζοντας τον ήρωα,τρελό ή παλικάρι.
Πάντα ένας άλλος θα σταυρώνεται Χριστός
γιά να μας σώσει
ποτέ εγώ,ποτέ εσύ,ποτέ εμείς
πάλι παράμερα θα στέκουμε μες τις λερές μας χλαίνες
με κάποια ανακούφιση που την ζωή μας σώσαμε
και δάκρυα με μεγαλόσχημους σταυρούς και γονυκλισίες
μικροί,φτηνοί,ασήμαντοι...θα συνεχίσουμε να ζούμε.
Πάντα ένας άλλος θα σκοτώνεται στην μάχη
ποτέ εγώ,ποτέ εσύ,ποτέ εμείς
μονάχα στέφανα σε παρελάσεις θα καταθέτουμε
στον άγνωστο στρατιώτη,που χάθηκε άταφος
κι εμείς βαδίζουμε περήφανα σε δρόμους απαλούς
κουνώντας σημαιάκια πλαστικά.
Πάντα ένας άλλος ζωγραφίζει έναστρους ουρανούς
κι εκεί που η τρέλα θα του κόβει το αυτί
τότε ένας άλλος,ποτέ εγώ,ποτέ εσύ,ποτέ εμείς
δίχως να έχει ακοή εξαίσιες μουσικές θα γράφει.
Εγώ...εσύ...εμείς...
πόστερ και γνήσια αντίγραφα θα βάζουμε στους τοίχους
κι από πλανόδιους με αντίτιμο φτηνό
την πέμπτη,την ενάτη,την ηρωική,θα αγοράζουμε
Τυφλοί,κουφοί,ανίδεοι μπροστά στο θαύμα.
Πάντα ένας άλλος θα πεθαίνει ποιητής στην Κόρδοβα
ποτέ εγώ,ποτέ εσύ,ποτέ εμείς.
Μονάχα θα εξηγούμε πως...θάνατος είναι οι κάργιες
περήφανοι στην πρώτη μας κατάθεση...
με τα τριάντα αργύρια στα χέρια.
Εγώ...εσύ...εμείς.